THM
^ Scroll to Top

Pinakinggan ko ‘tong kanta kasi sabi niya maganda daw. Well oo nga maganda nga. Nakangiti ako habang pinapakinggan ko ewan ko kung bakit, dahil ba siya ang nagparinig sa akin o dahil talaga doon sa kanta o both. Simpleng mga bagay na nakakapagpangiti sa akin. Sabi niyo siguro ang babaw ko, okay lang. Hindi naman kailangan ng bonggang effort para lang mapasaya ka ng taong mahal mo e. Basta alam mong galing sa puso mapapangiti ka naman talaga. Maging masaya ka sa bawat maliliit at malalaking bagay na ginagawa niya para sa’yo. Magtiwala ka, magiging maganda ang relasyon niyo.

papadeact:

When I get married, divorce is not an option. You’re mad? Take your ass in the other room & calm down, because we’re going to work this out.

12:45 am

Nag-enjoy ako magscroll ng magscroll dito sa tumblr. Tapos bumulaga sa akin yung langyang picture na nakakatakot. Shit. Para akong nakapanuod ng horror movie sa loob lang ng isang segundo. Pota. Yung feeling na kapag pipikit ka yun ang makikita mo. Hindi mo mapigilang isipin yun kasi takot na takot ka. Tangina. Ganito talaga ako. Sobrang matatakutin.

yantukin:

Blogger ako.
Di ako magaling tulad ng iba.
Di ako makapagcompose ng maayos na long blog post.
Naiblo-blogpost ko lahat ng nararamdaman ko, naiisip ko, at mga salitang di ko masabi sa mga tao.
Sabaw ang mga blog post ko.
Kadalasan walang pumapansin.
Kokonti ang mga note ko.
At wala akong pakialam dun.
Mai-blog post ko lang yung nararamdaman ko at naiisip ko.
Diary ko tong tumblr ko.
Wala akong pakialam kung i-judge nila ako base sa mga blog posts ko.


Tumblr to. Kaya ako dito naglalabas ng sama ng loob, nararamdaman, naiisip kasi tumblr to. Walang pakialamanan ang mga tao dito. Mga tao na di ko nakikita pero mas masarap kausap. Totoo at walang halong panloloko.

yantukin:

Blogger ako.
Di ako magaling tulad ng iba.
Di ako makapagcompose ng maayos na long blog post.
Naiblo-blogpost ko lahat ng nararamdaman ko, naiisip ko, at mga salitang di ko masabi sa mga tao.
Sabaw ang mga blog post ko.
Kadalasan walang pumapansin.
Kokonti ang mga note ko.
At wala akong pakialam dun.
Mai-blog post ko lang yung nararamdaman ko at naiisip ko.
Diary ko tong tumblr ko.
Wala akong pakialam kung i-judge nila ako base sa mga blog posts ko.


Tumblr to. Kaya ako dito naglalabas ng sama ng loob, nararamdaman, naiisip kasi tumblr to. Walang pakialamanan ang mga tao dito. Mga tao na di ko nakikita pero mas masarap kausap. Totoo at walang halong panloloko.

Proud anak.

Ang hirap palang maging nanay. Okay kung stalker ka, oo may anak na ako. Haha. Joke lang. Wala pa naman nakakaalam masyado nitong blog ko. Two months kasi na bakante ako at sa akin pinahawak ng nanay ko ang allowance ng kapatid ko. Tagabili ako mga kailangan namin sa bahay, ng mga kailangan ng kapatid ko sa school at mga pagkain sa bahay. Ginigising ko siya para lang maagang makapasok. Ako ang namomroblema kapag wala kaming pagkain. Tangina. Haha. Ako din naglilinis ng bahay kapag wala akong magawa. Okay lang naman sa akin, hindi naman ako nagrereklamo. Sinasabi ko lang na hindi pa ako totoong nanay e nahihirapan  na ako paano pa kaya yung mga magulang natin. Nagpapakahirap sila sa pagtatrabaho, maglilinis pa sila sa bahay, maglalaba, magluluto, magpapatahan ng epal mong kapatid, mamamalengke. Lahat na sta kaya nilang gawin. Nakakabilib. Sana kapag nagkafamily na din ako mabilib din sa akin yung mga magiging anak ko. 

neuroticdream:

Friends on We Heart It.

neuroticdream:

Friends on We Heart It.

Buko pie yan pero mukhang bibingka ng Bibingkinitan.

Buko pie yan pero mukhang bibingka ng Bibingkinitan.

So 12midnight ako nakatulog. Then nagising ako ng madaling araw para gisingin ko ang kapatid ko dahil kailangan niyang magclassmass. Well, oo napakabuti kong ate nang panahong yan pero hindi. Babangon din sana ako kasi sasabayan ko siyang kumain. OMG. Charlie ikaw ba yan?! Kaso hindi nako nakabangon dahil puyat na puyat na talaga ako at antok na antok pa ako. Natulog ako.

Minulat ko ang mga mata ko wala pang araw. Sabi ko sa sarili ko, okay charlie maaga pa matulog ka pa ulit. Nagising na naman ako. Tangina, sa sobrang gulat ko na nakita ko yung kapatid ko na nagbibihis at nag-aalis ng uniform tinanong ko siya, “bakit ren wala kayong pasok?!” Kalmado siyang sumagot, “meron kadadating ko lang”.

Eto na ata ang pinakamahabang tulog ko ngayong bakasyon. 12hours?! Baby lang? Hay nako charlie kaya ang taba mo e. K.

You don’t have to explain yourself. Just do what makes you happy. Love your imperfections. Love yourself.